Wie: Marga Figlarz (33)

Werk: ervaringsdeskundige

Uren: 32 per week

Waar: ABC Altrecht, Utrecht

Sinds: 2005 (eerst stagiaire, sinds 2007 in dienst)

Opleiding: Begeleider geestelijke gezondheidszorg met ervaringsdeskundigheid (BGE)

‘Ik ben negen jaar lang wedstrijdzwemster geweest, en daarna negen jaar verslaafd. Van speedo naar speed. Het kostte veel tijd en therapie om mezelf terug te vinden. In 2004 heb ik met een jobcoach mijn reïntegratietraject aangezwengeld en in 2005 ontdekte ik de BGE-opleiding. Het was thuiskomen, ik ritste er feilloos in. Het is een nieuwe opleiding, met ruimte voor pionieren en eigenwijsheid. Ik leerde er te kijken naar wie ik ben en hoe ik mezelf kan inzetten. Het is spannend om met je eigen ervaringen te werken.’

Stoppen niet het doel

‘ABC ondersteunt jongeren met psychotische kwetsbaarheid. Ik begeleid jongeren bij hun dagelijkse bezigheden en ben verantwoordelijk voor maximaal drie van hen. Met een collega geef ik twee keer per week een Eerste Hulp bij Craving-training: we bespreken voor- en nadelen van verslaving en onderzoeken samen met jongeren waar hun ‘triggers’ liggen. Stoppen is niet het doel, maar we praten er wel over. Ook geef ik met een trainer een cursus ‘herstellen doe je zelf’, voor en door ervaringsdeskundigen. Als je de groep volgt en een certificaat krijgt, kun je zelf zo’n cursus geven.’

Náást iemand staan

‘Als ervaringsdeskundige werk ik op drie niveau’s. Bij cliënten staan herkenning en erkenning centraal. Ze kunnen mij zien als een bewijs dat je niet levenslang met een stempel hoeft te lopen, en ik voel aan waar iemand doorheen gaat. Ik weet bijvoorbeeld dat alles keihard binnenkomt bij iemand die jarenlang zijn gevoelens heeft gedempt met drugs, en dat het niet vreemd is dat hij hypergespannen rondloopt. Collega’s kan ik inspireren als het gaat om de noodzaak náást iemand te staan. Ik probeer ook het managementniveau te prikkelen, bijvoorbeeld door herstelgroepen tot beleid te maken. Ervaringsdeskundigen zouden bij zoveel mogelijk programmaonderdelen moeten worden ingeschakeld.’

Stokje doorgeven

‘Het werk vraagt veel en ik ga nogal slordig met mijn grenzen om, soms kom ik leeg thuis. Maar ik heb nooit een baaldag, mijn werk is geen baan maar een passie. Toch wil ik in de toekomst het stokje doorgeven. Ik ben de schaamte voorbij, mijn ervaring heeft me gemaakt tot wat ik ben, een mooi en waardevol mens. Maar in mijn toekomst zie ik mijn verleden niet meer zo op de voorgrond staan. Ik weet nog niet wat ik ga doen, het kan een totaal andere richting uitgaan. Ik ben zoekende.’ (© Liesbeth Sluiter)