‘We staan naast de jongeren’

Wie: Bram Goessens (29)

Werk: Coach orthopsychiatrie

Uren: 36, met late en weekend-diensten

Waar: GGZ Nijmegen

Sinds: 1,5 jaar

Opleiding: Sociaal Pedagogische Hulpverlening en cursussen waaronder gezinsbegeleiding, werkbegeleiding, agressieregulatie, psychopathologie

‘Het mooie van werken met jongeren is dat er zoveel te winnen valt, ze hebben hun leven vóór zich. Misschien wil ik later wel een leidinggevende baan, maar het blijft jeugd en psychiatrie.’

Besloten afdeling
‘Ik begeleid jongens en meisjes tussen de twaalf en 21 jaar met psychiatrische- en gedragsproblemen. Ze kampen vaak met middelengebruik en functioneren slecht in groepen. Ze wonen op een besloten afdeling van tien bedden en krijgen intensieve individuele begeleiding, maximaal een jaar, gemiddeld drie maanden. Opvoeders worden erbij betrokken. Met de drie tot vier jongeren die ik begeleid, heb ik tweemaal per week een gesprek over de vaardigheden die het leven van hen vraagt. We hebben veel vrijheid in het uitstippelen van een route. We kunnen naar de stad, een eind gaan rennen, koken, samen op internet zoeken naar toekomstmogelijkheden.’

Training op scholen
‘Een ander onderdeel van mijn werk is agressieregulatietraining op scholen voor jongeren met gedrags- en leerproblemen. Je probeert hen zover te krijgen dat ze onderling gaan discussiëren en elkaar wijzen op denkfouten, bijvoorbeeld altijd de schuld bij anderen leggen. Het is nog een experiment, maar we merken al dat ze echt oefenen tijdens de training.’

Zeven dagen tosti’s eten
‘Mijn afdeling bestaat pas drie jaar. Het bijzondere is niet alleen de individuele aanpak en de keuzevrijheid, maar ook het ontbreken van hiërarchie. We staan zoveel mogelijk naast de jongeren, we willen ze weer vertrouwen in volwassenen geven. Het behandelplan moet iets van henzelf worden. Ze kunnen de overdracht bijwonen en we hebben geen contact met ouders als jongeren dat niet willen. Zeven dagen tosti’s eten is geen reden tot strijd, het toverwoord is problematiseren. Er zijn dan ook nauwelijks separaties.
Natuurlijk zijn er grenzen: te veel agressie, te weinig motivatie – dan moet iemand weg. We benadrukken dat een plek bij ons een kans is die iemand zelf moet pakken. Meestal zijn een time-out en een herstart voldoende.’

Deuren intrappen niet normaal
‘Het werk kan ook zwaar zijn. Het is goed dat ik vrienden en een gezin heb die me erop blijven wijzen dat schelden en deuren intrappen niet normaal is. Als er agressie is, is die fors; vorig jaar ben ik zelf geslagen. Je investeert veel, terwijl de winst in kleine dingen zit: dat je contact krijgt, dat iemand zich wil laten helpen of ’s morgens uit bed komt. Je moet sterk in je schoenen staan en affiniteit voelen met deze groep. Je moet ook initiatiefrijk zijn en humor hebben. Zonder relativeren red je het niet. Je wordt snel volwassen in dit werk.’ (© Liesbeth Sluiter)